Overprikkeld

Overprikkeld

Alles doet zo pijn dat ik je niet meer aan mijn lijf verdraag. Jouw kleine handjes in de mijne, je schattige stemmetje “djinke?”. Het voelt alsof alles onder spanning staat, je borstvoeding geven is een hel, je knuffelen of dragen een kwelling.

Je papa die snachts tegen me kruipt duw ik liever weg. Ik ben zo moe, zo moe, op… Maar ik kan niet slapen, het gewicht van de lakens is te zwaar, het zwangerschapskussen tussen mijn knieën te hard en dan weer te zacht. Maar zonder lijkt het alsof alles breekt, alsof mijn bekken in 1000 stukken valt als ik het niet ondersteun.

Nog 12 weken, ik wil zo graag het einde halen, maar ten koste van wat? Het is nog steeds zo dubbel allemaal, jij wordt grote zus, jij moet jouw plaats al veel te snel delen. Ik wil dat niet, maar ik kan niet terug, het moet. 

Ik wil alles voorbereid hebben, alles moet klaar. Maar ik kan niet meer. Ik kan niet voor jou, je papa, het huishouden, een fulltime job, de baby, een verhuis en mezelf zorgen. Er zijn te weinig uren in een dag, en toch ook teveel, 24/7 pijn de laatste dagen. Er moet nog zoveel gebeuren. De baby heeft als het een hij is niet eens een naam. Maar ik ben zo leeg. Zo op. ZO overprikkeld.

Gaat dit nog voorbij? Wordt het ooit weer beter?

Advertenties

2 gedachtes over “Overprikkeld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s