In nood kent men zijn vrienden, en na n bevalling ook

In nood kent men zijn vrienden, en na n bevalling ook

Het afgelopen weekend stond de wereld even stil. Een vriend verloor het leven, en liet een lieve vriendin van mij met n kersverse baby achter. Het leven is hard, heel hard, en we kunnen er alleen maar voor elkaar zijn. Elke dag weer opnieuw.

Ook al hoort of ziet ons vriendengroepje elkaar echt niet wekelijks, ik merk toch maar weer wat we aan elkaar hebben. In mooie en in moeilijke tijden!

En toen begon ik na te denken, hoe je na n bevalling toch ook soms schrikt wie iets van zich laat horen en wie niet. We kregen cadeautjes van mensen die ik van haar noch pluim ken, kaartjes van bijna onbekenden die je ooit 1 of 2x goeiedag gezegd hebt. Instagram-onbekenden die je n berichtje sturen om te vragen hoe het gaat. En dan zijn er collega’s waar je jaren intensief mee samengewerkt hebt waar je niets van hoort, familie die je geen proficiat wenst, vrienden die plots niets meer van zich laten horen.

Soms heb je helaas ingrijpende gebeurtenissen nodig om weer te weten waar je staat.

Bedankt aan de mensen die bij ons staan, bedankt dat we op jullie kunnen rekenen!

Advertenties
Mijn doel

Mijn doel

Mijn doel is niet

Om af te vallen

Om iets af te werken

Een vakantie te plannen

Mijn doel is niet

De beste te zijn

Een hoge score te halen

Of graag gezien te worden

Mijn doel is gewoon

Morgen een propere onderbroek aan te hebben

En misschien

Misschien ook mijn tanden te hebben gepoetst…

Tranen

Tranen

En met het wegvloeien van het bier uit het omgevallen flesje vloeiden ook de tranen.

De tranen van overmoed, van woede, van teveel willen en niet kunnen.

De tranen van verdriet, maar evengoed van geluk, van liefde en een ongerust gevoel.

De tranen van teveel en dus ook te weinig graag zien.

De tranen van alles hebben en toch dingen missen.

De tranen van een moeder, van het imperfecte perfecte.

Borstvoeding, niet altijd rozengeur en maneschijn

Borstvoeding, niet altijd rozengeur en maneschijn

Hoewel ik na bijna 2 jaar voeden, afstuderen als vroedvrouw en praktijkervaring in gezinnen lichtjes een “pro” in borstvoeding ben aant worden moest ik de afgelopen maanden toch nog iets nieuws leren. Een niet zo fijn maar wel reeds beschreven fenomeen:

Borstvoedingsagitatie (breastfeeding aversion)

Laura is altijd blijven drinken toen ik zwanger werd. En hoewel ik dacht dat ze zou stoppen (en daar voor vreesde) drinkt ze nu 2,5 maand nadat Emily geboren werd nog steeds. Samen met haar zus (prachtig trouwens dat tandemen!). Er zijn echter momenten dat ik haar enkel van me af wil duwen, dat ik mijn nagels in mijn vel zet om de irritatie te verbijten.

Blijkbaar is dit een gekend “probleem” bij zwangere, voedende moeders of tandemende moeders (in dat laatste geval enkel bij het oudste kind). Het is heel vreemd, ik vind die borstvoeding nog steeds zo gemakkelijk en zo belangrijk. Ik sta nog steeds volledig achter mijn (ons) standpunt van te voeden tot ze zelf niet meer willen, maar ik kan dus uit t niets zo geagiteerd worden dat ik wil krijsen en huilen en slaan als de oudste drinkt. Sinds ongeveer 20 weken in de zwangerschap kreeg ik er last van, alsof er miljoenen mieren over mijn huid lopen, een vreselijk eng gevoel, heel lastig te omschrijven, ik word er helemaal opgefokt van en heb Laura al meermaals van de borst gehaald om haar verdwaasd (huilend) achter te laten, want ik moet vaak echt weg van haar dan.

Het kan dagen wegzijn en dan weer plots in alle hevigheid opduiken. Het is als ze alleen drinkt, maar ook samen met haar zus. Er is geen lijn in te trekken. Het ergste verdwijnt vaak wel eens de toeschietreflex geweest is, maar ook niet altijd. (En ik kan ronduit agressief worden als haar neus verstopt zit en ze snurkt aan de borst op zo’n momenten). En dan de volgende voeding kunnen we weer superlang knuffelen samen zonder problemen.

Nu ik me er wat in ben gaan verdiepen komt het wel regelmatig voor, veel vrouwen stoppen daarom ook met voeden tijdens de zwangerschap, mede door dit probleem.

Wij gingen door en zullen dat blijven doen zolang we nog steeds voedingen hebben waar we beiden van genieten. Als het voor mij echt elke keer met borstvoedingsagitatie gepaard zal gaan zullen we het nog eens herbekijken. Maar voorlopig houden we ons al 23 maand sterk, de WHO-norm binnen handbereik, wat er nog volgt zien we wel, de komende maanden wordt hier sowieso nog wel gevoed.

Bevallen van mijn lieve “Melleke”

Bevallen van mijn lieve “Melleke”

Melleke… het was haar koosnaam, kwam van “ons Mormelleke”, maar dat vonden sommige mensen te negatief klinken. Laura noemden we Monster, en dat is ze nog steeds een beetje.

Al van ergens rond 7 maanden had de gynaecoloog ons gewaarschuwd van zeker snel naar het ziekenhuis te vertrekken en Laura (zeker snachts) ook gewoon mee te nemen. Zij was er 5u na de eerste wee (waarvan 1,5u persen) dus dit zou ook wel eens snel kunnen gaan

Mijn ideale scenario was dan ook op n weekdag ’s morgens in arbeid te gaan zodat Laura nog naar de crèche gebracht kon worden. En dan liefst n weekdag waarop lief nog thuis was ook. Want ja, ik plan stiekem wel graag dingen maar meestal loopt hier nooit iets volgens plan.

Op 18 juli, de uitgerekende datum, was ze nog helemaal niet in zicht, de monitor was goed, we mochten 23 juli terugkomen. Zolang ze (of hij, dat wisten we nog niet) maar niet op onze Nationale feestdag kwam, had ik voor mezelf uitgemaakt.

We gingen nog langs opa met ons 3 (of 4) en deden nog wat kasseibanen. Toen ik savonds de 19e ging slapen zei ik “nu ben ik er klaar voor”, want dat gevoel had ik eerder nog niet gehad. In mijn ideale scenario was 20 juli rond 6u30-7u weeën krijgen gepland. Haha, wist ik veel…

20 juli om 6u werd ik wakker met n volle blaas en wat onderbuiklast, helemaal niet abnormaal want die baby duwde daar wel hard de laatste weken. Ik wou echter niet opstaan want dan zou Laura wakker worden. Dus ik bleef wat draaien in bed. Rond 6u20 moest ik wel heel dringend plassen dus hop, er uit. Net toen ik me terug goed installeerde voelde ik n rare kramp rond 6u27. Laura was ook net wakker aan t worden en Thomas sliep ook niet meer vast, dus ik zei iets vaag over n buikkramp die anders was en bleef nog even soezen.

Maar toen kwam er nog 1, en nog 1. Voorweeën was mijn conclusie terwijl ik Laura aan tafel installeerde en cornflakes nam. Na voor de 3e keer naar de wc te gaan (daar deden die krampen minder pijn) en geen hap in mijn keel te krijgen begon t me toch wel te dagen dat het echt was! Om 7u kwamen ze tussen de 3 en 6 minuten, net zoals bij Laura, geen regelmaat maar direct n storm (en we moesten pas bij regelmaat vertrekken, Haha). Dus snel die oudste met haar havermout in n potje naar de crèche terwijl ik al puffend nog n gsm-kabel zocht en mijn tas toeritste. Op naar het ziekenhuis!

Ondertussen bracht ik de zus van n vriendin op de hoogte die ook 18/7 uitgerekend was en ook nog aant wachten was. In de auto bleef ik haar maar berichtjes sturen als afleiding (want verdorie er zijn veel bochten en slechte wegen in Antwerpen!). Toen we op 7u45 aankwamen op de verloskamer wou de studente me graag aan de monitor leggen voor n half uur. Dat zag ik niet zitten. Ik heb daar dus n beetje staan zeuren in de onderzoekskamer (arme vrouw achter het gordijn) tot ze n vroedvrouw gevonden had die me eerst wou toucheren. 7 centimeter… oeps! Heb de studente nog wel laten navoelen, want ik weet hoe weinig je die kans krijgt bij n vrouw zonder epidurale!

Op naar een verloskamer dus, dezelfde als bij Laura. Terwijl het bad volliep toch nog even de harttonen controleren, ondertussen wiebelde ik op n bal en was Thomas zijn fototoestel al aan het nemen. Om 8u15 ging ik het bad in, en toen werd het allemaal wat wazig.

E. (De studente) is de hele tijd bij mij gebleven zowat, ik had dan ook al snel het gevoel dat ik persdrang kreeg. De vroedvrouw S. kwam nog eens voelen en plots zag ik de gynaecoloog binnenkomen. Toen hij er was vielen mijn persweeëen weg, hij wou dus mijn vliezen breken maar voor hij die “priem” uit t pakje had braken ze al spontaan. Zowat gevolgd door Emily om 8u52. Van een snelle bevalling gesproken…. met het ideale scenario!

3,835kg en 51cm liefde kwam erbij. Een 2e dochter, een pracht van een meisje! Tot 20 juli 8u52 was ze ons Melleke, met een onbekend geslacht, nu is ze nog steeds ons kleine mormeltje, maar met een prachtige naam!

6u na de bevalling waren we weer thuis. Start van een nieuw avontuur!

40 weken

40 weken

Yes, I did it! 40 weken zwanger.

Het lijkt misschien een beetje gek hier zo enthousiast over te zijn, de meesten tellen die laatste dagen dan ook ontzettend af naar de baby, ik naar de 40, er mogen zelfs gerust nog wat dagen bij.

Toen mijn vliezen de vorige keer op 37weken en een dag braken voelde ik me zo gefaald. Ik moest nog een week werken, 37 weken is op het randje van a terme. Ik wou nog niet dat ze er aan kwam, ze moest een novemberbaby worden, geen oktoberbaby. Zelfs tot op vandaag (21 maanden later) blijf ik het daar moeilijk mee hebben. Mogelijk was dit dus ook al 1 van de triggers tot een postnatale.

Het was voor mij dus super belangrijk deze keer langer zwanger te zijn, minstens 38 weken, liefst 40. Al was het maar als bewijs aan mezelf dat ik t kon. Et voila, mormelleke zit nog steeds gezellig bij mij.

Misschien vind ik het ook niet erg dat hij of zij er nog niet is, ik ben namelijk ontzettend bang voor wat er gaat komen. Niet de bevalling, daar kijk ik naar uit. Maar wat de mentale weerbots weer gaat zijn. Hoe ga ik met 2 baby’s buitenkomen als ik het met eentje eigenlijk nog niet kan? Hoe ga ik Laura de aandacht kunnen geven die ze nodig heeft als babyzus of -broer mij ook nodig heeft? Ze stapt nog niet dus ze kan niet altijd zomaar tot bij mij geraken….

Maar er zijn al zoveel anderen mij voorgegaan. We zullen het wel kunnen zeker? We gaan het kunnen, ik heb tenslotte de 40 weken al gehaald, dat was het begin!

Overprikkeld

Overprikkeld

Alles doet zo pijn dat ik je niet meer aan mijn lijf verdraag. Jouw kleine handjes in de mijne, je schattige stemmetje “djinke?”. Het voelt alsof alles onder spanning staat, je borstvoeding geven is een hel, je knuffelen of dragen een kwelling.

Je papa die snachts tegen me kruipt duw ik liever weg. Ik ben zo moe, zo moe, op… Maar ik kan niet slapen, het gewicht van de lakens is te zwaar, het zwangerschapskussen tussen mijn knieën te hard en dan weer te zacht. Maar zonder lijkt het alsof alles breekt, alsof mijn bekken in 1000 stukken valt als ik het niet ondersteun.

Nog 12 weken, ik wil zo graag het einde halen, maar ten koste van wat? Het is nog steeds zo dubbel allemaal, jij wordt grote zus, jij moet jouw plaats al veel te snel delen. Ik wil dat niet, maar ik kan niet terug, het moet. 

Ik wil alles voorbereid hebben, alles moet klaar. Maar ik kan niet meer. Ik kan niet voor jou, je papa, het huishouden, een fulltime job, de baby, een verhuis en mezelf zorgen. Er zijn te weinig uren in een dag, en toch ook teveel, 24/7 pijn de laatste dagen. Er moet nog zoveel gebeuren. De baby heeft als het een hij is niet eens een naam. Maar ik ben zo leeg. Zo op. ZO overprikkeld.

Gaat dit nog voorbij? Wordt het ooit weer beter?