Internationale borstvoedingsweek – waarom wij voor borstvoeding kozen.

Internationale borstvoedingsweek – waarom wij voor borstvoeding kozen.

Ik ben een luie moeder/vrouw. We hebben alledrie voldoende kleren zodat we na 10 dagen vakantie niet zonder ondergoed en T-shirts zitten. Avondeten waar teveel tijd in steekt? Daar begin ik niet aan.

Zo ook met borstvoeding, het is gewoon gemakkelijk. Ik zou het niet hebben zien zitten dagelijks meerdere keren flessen te steriliseren die eerste weken, laat staan dat ik er aan zou denken poeder mee te nemen op uitstap. Net zoals ik nu vergeet groenten/fruit mee te nemen zou ik dan meermaals ergens gestaan hebben zonder eten voor mijn kind. (Qua groenten en fruit: Laura eet stukjes, ik koop gewoon iets ter plaatse of vraag een stuk komkommer ofzo op restaurant voor haar, verhongeren zal ze niet doen). Het feit dat ik altijd en overal eten voor haar heb stelt me ook gerust. Nooit geen stress in de file of op een daguitstap die wat uitloopt, ze kan eten.

Het is ook gewoon het beste, daar mag je rond discussiëren hoeveel je ook wil, mensenmelk is voor mensjes, koemelk voor koetjes. Flesvoeding is niet slecht, anders zouden ze het niet mogen verkopen, maar het is gewoon niet het beste. En ik wil wel het beste voor mijn kind + ik zag het zitten haar dat (lang) te geven. Want ik begrijp dat niet iedereen gemaakt is om haar kind (lang) borstvoeding te geven.

Wat voor mij ook nog een pluspunt is, ik rek haar maagje niet onnodig uit. Ze drinkt wat ze nodig heeft en wordt niet verplicht flessen van meer dan 240ml leeg te krijgen. Ooit al eens bij stilgestaan hoeveel dat is? Voor n klein maagje? Alsof wij 2 liter in 1x zouden drinken. Lijkt me niet comfortabel 3x per dag, maar we doen het wel bij onze baby’s. Wij waken er dus over dat ze nooit te grote hoeveelheden krijgt, ze drinkt dus frequenter dan de meeste baby’s van haar leeftijd, maar dat vind ik niet meer dan logisch. Volwassenen moeten 5x/d eten volgens zovele diëtisten, waarom moet n kind dat supersnel groeit dan ook maar 5x eten? Die mag gerust 7 of 8 of 10x eten, maar in kleine beetjes. Het levert ons soms rare blikken op, maar het voelt voor ons een pak natuurlijker aan.

IMG_0704(Foto: nog geen uur oud en de allereerste keer aan de borst)

Of er dan geen nadelen zijn? Natuurlijk! Na 4 borstontstekingen op 1 maand tijd had ik het ook wel even gehad, koorts tot 40C en borsten als bakstenen, dat was allerminst grappig, en ik heb hard getwijfeld om te stoppen toen. Ook kolven is niet altijd zo charmant, het moet natuurlijk, maar het vraagt wel wat geregel op het werk (en weer n extra zak mee op de trein). Ik ben “gezegend” met het vermogen veel te kunnen kolven, maar bij veel vrouwen loopt het hier mis (gezegend is niet het goede woord, ik heb enorme overproductie, wat meteen ook de reden van al die borstontstekingen is. Ik moet er continu over waken dat mijn productie in evenwicht blijft of ik zit weer met harde plekken en heel veel pijn. Te veel aanleggen/kolven is dus niet goed, te weinig ook niet. Het is n dun lijntje maar ik heb voorlopig de balans gevonden). Ook is het gewoon heel lastig om haar eens ergens achter te laten, er moet altijd voldoende melk meegegeven worden en ergens gaan slapen durven we dus ook nog niet aan. Meestal slaapt ze door nu (na 9 maanden om de 2u eten), maar er zijn dagen en nachten dat ze niet van de borst af te krijgen is. Dan ga ik er ook gewoon van uit dat ze het nodig heeft, ze kan niet zeggen wat er scheelt dus als ze rustig wordt van nabijheid gunnen we haar dat gewoon.

Hoe lang ze nog de borst krijgt zal er vanaf hangen hoe lang zij wil drinken. Liefst halen we de WHO-norm van 2 jaar, maar als dat langer/korter is is dat ook zo. Er is tenslotte ook nog bijna 10 liter in de diepvries, we komen nog wel even toe!

 

Het prille begin

Het prille begin

Zwanger worden. Het was iets waar ik sinds mijn 18 naar uitkeek. En waar ik de laatste jaren enkel maar hopelozer en hopelozer naar verlangde. 

Ik was jaloers op iedere zwangere, ik negeerde mensen, huilde (niet zo) stiekem als er weer iemand blij nieuw vertelde en blokkeerde mensen op Facebook bij weer de zoveelste echo/babyfoto. Uiteindelijk was het zelfs 1 van de grote redenen waarom Facebook hier de vuilbak in ging, ik kon het niet meer.

Maar het moment was nooit daar, toen ik eindelijk richting een concreet moment kwam om er alleen aan te beginnen werd mijn beste vriend het lief, en schoof alles juist nog n beetje verder op (maar het was het waard!)

Al sinds langere tijd spookte het door mijn hoofd dat zwanger worden niet vanzelf ging gaan, geen idee van waar dat gevoel kwam. De eerste maanden na het stoppen met de Nuvaring was er ook geen vuiltje aan de lucht, redelijk normale cyclussen met een eisprong. Maar net als we echt gericht gingen proberen niets meer. Geen ei, geen bloedingen, geen baby.

Eigenlijk wist ik toen al wat er scheelde, er vielen een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Het onverklaarbaar bijkomen, die paar extra zwarte haren die opdoken,… PCOS! Werd ook mooi bevestigd door de echo bij mijn supergynaecoloog.

Hij zette me onmiddellijk op medicatie om alles weer in gang te steken en al na de 2e poging met Clomid en Pregnyl hadden we een positieve test in handen. Een novemberkind, alsof het zo moest zijn. Ik besef nog steeds dat we ontzettend veel geluk hebben gehad, dat 2 maanden medicatie echt weinig is, en daar kus ik mijn beide handen voor. 

We zien wat de toekomst geeft, een tweede baby staat nu nog niet op de planning en wie weet wat heeft mijn lichaam tegen dan weer in petto!

Bullet Journal

Bullet Journal

Het wordt alsmaar populairder, het starten van een Bullet Journal (of BuJo), en ook ik waagde me er aan.

Reeds langere tijd speelde het idee maar vorige maand begon ik dan ook echt. Eerst in een oude atoma-schrift (het idee van midden in een maand te beginnen… Nee 😄) en ondertussen in een echte Leuchtturm1917. Niet dat dat moet, eender welke schrift kan dienen, maar ik had toch wel graag een “Dotted journal” (geen lijntjes of ruitjes maar een raster van puntjes om je op te baseren)

Wat staat er nu zo allemaal in?

Allereerst natuurlijk de index en de “key”-pagina, dan heb ik een jaaroverzicht met verjaardagen en feestdagen gemaakt.

Per maand maak ik voorlopig een maandoverzicht, een huishoudelijke taken-lijst, een lijst met de shiften van mijn lief en een overzicht van hoeveel melk ik kolfde en hoeveel melk er gedronken werd door L. op de crèche.

Erna volgen dan mijn weekoverzichten, die ik ongeveer telkens woensdag maak voor de week erna. Elke week ziet er nog n beetje anders uit, ik zoek nog naar de juiste configuratie, maar ben al bij al al tevreden van wat ik nu heb.

Natuurlijk staan er ook lijstjes in, 1 van de redenen voor mij om ermee te starten. Ik hou van lijstjes. Ik heb nog heel wat ideeen om uit te werken, maar voorlopig blijft alles nogal basic, zo creatief ben ik nu ook weer niet.

Alle extra tips, ervaringen of ideeën zijn natuurlijk steeds welkom!

Hier zijn we weer

Hier zijn we weer

Dik anderhalf jaar geleden dat ik hier nog iets schreef blijkbaar… Meestal was dat een goed teken, ik kwam hier vaak alleen maar als het echt echt echt niet meer goed met me ging.

Maar kijk, op anderhalf jaar tijd is er heel wat veranderd in mijn/ons leven, ik werd zwanger, ik rolde in een andere job, ik beviel, ik was 6 maanden thuis, ik startte wat creatieve dingen (of probeer dat toch) en ik heb soms toch nood om ook wat leuke dingen te delen met de wereld.

Ik ga het dus n beetje aankijken maar hoop hier regelmatig wat te kunnen komen delen, dingen die vroeger misschien op Facebook verschenen, en die ik toch ergens kwijt wil.

Bij deze blaas ik dus weer n beetje nieuwe energie in deze blog, iets positievere hopelijk dan voorheen. Ik twijfelde lang of het hier nog wel hoorde, maar alle voorbije blogberichten zijn nu ook eenmaal Nathalie, en geen geheim!

image

 

Koeien

Koeien

ik ben dik, ja, dik, ik zei t al eens, maar ondertussen is er 10kg bij, past er nog maar 1 lange broek, doen alle andere kleren pijn/gaan niet meer toe en sta ik huilend op en ga huilend slapen.

Gezond eten? Check! Enkel water (en heel zelden thee)? Check! Proberen zoveel mogelijk te fietsen? Check! Daar ligt t niet aan. Schildklier is ok? Check! Ik zou meer kunnen sporten ja, maar ik ben zo moe, zo op, diep vanbinnen. Als ik geen 10u slaap per dag haal (weekend mag er 13 zijn, ja bedankt) haal ik t gewoon niet. Waar kan ik dan nog sporten? Ik heb ook nog n huishouden en n fulltime job en n lief waar ik graag aandacht aan besteed.

Als het kon gaf ik alles op, lag ik vanaf nu gewoon n hele dag naakt in bed te wachten tot de brandweer me ooit met n gespecialiseerde dikke mensen lift uit de raam komt evacueren.

Ik ben zo moe…. Zo dik… Zo verdrietig!

Pijn

Pijn

Mijn buik doet pijn.

Letterlijk… En figuurlijk.

Sinds mei 2014 kwam er op korte tijd maar liefst bijna 6kg bij, uit het niets, zomaar, niets te vinden in mijn bloed.

En hoewel ik vroeger ook wel eens een buikje had, zwel ik nu met momenten zo erg op dat ik denk te scheuren. Vragen de mensen constant voor wanneer mijn baby is (elke keer n mes in m’n hart dan ook nog), kan ik 3/4e van m’n kleren niet meer aan en heb ik sinds kort ook nog erge steken erbij.

CT-scan wijst niets uit, afspraak gynaecoloog is voor alle zekerheid gemaakt, zwangerschapstesten zijn negatief… En het geld voor nog meer gedoe ontbreekt me ook.

Ik wil dat t stopt. Dat ik smorgens voor de kast kan staan zonder na te denken hoe ik me t beste verstop. Ik heb er (letterlijk en figuurlijk) m’n buik van vol.

Ondertussen eet ik geen vlees meer, ontwijk ik zoveel mogelijk melk en soya, drink geen bruis, eet zo goed als geen suiker, en ik blijf een dikke gezwollen ballon. Zelfs op dagen dat ik enkel sla en water binnen heb.

Dit is de hel…

Hete herfst

Hete herfst

Ja, ik ging betogen vandaag, samen met meer dan 100.000 anderen.

Omdat ik vanuit mijn persoonlijke overtuiging denk dat samen sterk maakt, dat er bespaard moet worden, maar niet op deze manier.
Dat de armen armer worden, de middenklasse arm en de rijker enkel rijker.

Omdat ik (en zovele anderen) elke maand moet tellen om te kijken dat ik rondkom, omdat ik onder het bewind van deze regering nog harder zal moeten tellen en niet weet of dat nog zal lukken.

Omdat ik graag (heel heel heel graag) kindjes wil, en ik niet weet of ik ze wel een toekomst kan garanderen.

Ja, er moet bespaard worden. Ik denk dat dat voor bijna iedereen wel duidelijk is.
Maar niet op alles tegelijkertijd.
Zoals de man in het station zei “zie het als een salami, als ze die in 1 keer afpakken verhonger je, maar snijden ze er nu een stukje af, en volgend jaar nog eentje, dan kom je langer toe”

Waar ik dan wel weer teleurgesteld in ben is het feit dat elke betoger na vandaag weer als krapuul wordt bekeken.
De rellen in Brussel hebben slachtoffers gemaakt, maar die rellen kwamen helaas maar van 1 kant.
Van een hoop gefrustreerde havenarbeiders (en ze zijn ongetwijfeld niet allemaal zo) die enkel en alleen de trein opgestapt zijn met als doel alles kort en klein te slaan.
Straf enkel diegenen die het te bont maakten, niet de gewone Belg die nadacht over zijn toekomst en die van de jeugd!

Met vriendelijke groet,

Nathalie, rood, beetje verdrietig en hopend dat er op zijn minst geluisterd wordt naar de arme middenklasse.