Paniekske

Paniekske

Soms overvalt het me weer, het gevoel van blinde paniek. Wat de trigger is? Elke keer weer wat anders.

Ik voelde het al aankomen begin deze week, alles liep weer mis, ik maakte domme fouten, ik vergat weer dingen (ik vergeet zelfs hoe ik moet autorijden, of een sleutel moet gebruiken, …) en alles leek weer uit mijn handen t glippen, letterlijk en figuurlijk.

En dan kwam het, iets buiten mijn “comfortzone”: een evenement, met veel volk, waar ik mijn weg niet zou kennen. Plots werd ik bang, zou ik kunnen kolven? Wat moet ik aandoen? Ga ik de parking vinden? Heb ik geld voor de parking? Best cash meenemen ook! Misschien toch mijn kolf maar thuislaten, of niet, of toch, en dan een ander kleedje? En welke schoenen doe ik aan? ERRORRRRRR…

Ik al bijna in tranen naar school en creche, panikeerde want had geen werkende databundel meer dus ook geen gps (dank u lief voor de oplossing met offline-kaarten), reed terug naar huis om toch nog n ander kleedje aan te doen en n andere handtas, en toch de handkolf.

En toen bleek het evenement niet kolfproof, en zo druk, en ik was collega’s kwijt en vond anderen veel te kort terug. Ik huil nog zelden in het openbaar, tenzij het echt echt echt over mijn grenzen is, maar daar op die grens vandaag, balanceerde ik, slikte tranen weg terwijl ik op n bankje in de gang kolfde, helemaal alleen en dacht ik weer aan die eerste maanden na Laura, hoe bang ik was, of mezelf maakte om buiten te komen. Hoe ik n anderhalf jaar binnen zat met haar, en het toen weer niet meer kon wegens te zwanger. Hoe ik het met Emily beter ging doen, maar toen na 6 weken naar het platteland verhuisde en “even” naar stad of winkelcentrum er ook niet meer inzat. Ooit ben ik er terug helemaal, stap per stap, maar hou me aub tegen als ik weer weken aan n stuk meer dan 1 uitstap gepland heb, daar ben ik nog even niet klaar voor.

Advertenties
Veilig vervoer

Veilig vervoer

Liefste ouder, grootouder, tante, nonkel en eender wie soms andere individuen in zijn/haar auto vervoert.

Liefste influencer, die zoveel mogelijk volgers wil bereiken.

Ik spreek zo vaak mensen op (vooral) Instagram aan over het vervoer van hun kindjes. Meestal omdat er iets niet helemaal ok is, soms ook omdat ze zo veilig vastzitten.

Het merendeel van de reacties is helaas nogal nonchalant “ja ik weet het maar…” “je moet hem eens horen wenen anders” “…” of er komt gewoon geen reactie. Heel zelden krijg ik antwoord van mensen die oprecht niet wisten dat hun kindje niet veilig in de auto zit en daar erg van schrikken en me dan ook uitvoerig bedanken dat ik hen hier alert op maakte.

Daarom nog eens een aantal tips:

Maak iedereen in de auto veilig vast en controleer dit

Iedereen, mens EN dier. En bij uitbreiding ook je bagage. Kijk dit ook na, bij alle personen waarbij je helpt met tanden poetsen moet je ook helpen met vastmaken in de auto.

Wat wil “veilig vast” dan zeggen? De riempjes moeten zo aangespannen zijn dat ze niet meer bij elkaar geknepen kunnen worden. Ja, das heel vast, ja, das belangrijk. Vinden kindjes dat leuk? Nee. Maar veiligheid gaat echt wel boven alles.

Haat je kind de riempjes echt super hard? Overweeg dan eventueel een stoel met stootblok, zoals de stoelen van Cybex.

Let ook op dat de riempjes niet gedraaid zitten, zo kunnen ze niet goed aangespannen worden en zitten ze nog eens onaangenaam ook.

Bij een ongeval moeten je kind en stoeltje 1 zijn, ze mogen niet naar voren gegooid worden in hun riemen want dan doen ze zich pijn. Eigenlijk moet je je stoeltje met kind er in ondersteboven durven houden, durf jij?

Draag geen dikke jassen of truien

Eentje waar ik voor mezelf al eens op faal (snel naar de bakker en mijn jas niet uitdoen) maar mijn kinderen zitten nooooooit met jas/dikke trui in de auto. Je kan namelijk het vorige punt hierboven niet goed uitvoeren als je n dikke laag er onder aan hebt. Bij een ongeval veert dat dikke jasje wel mee en hebben je riempjes weer speling.

Je kan voor hele kleintjes een voetenzak gebruiken, of een fleece-pakje aandoen. Eventueel de jas als dekentje over de riempjes aandoen of natuurlijk gewoon dekentjes in de auto leggen in de winter.

Laat je peuter zo lang mogelijk achterwaarts zitten

Achterwaarts vervoeren is namelijk veel veiliger dan voorwaarts. Bij een impact komt er veel minder druk op het nekje te staan. Een kind zou minimum 15 maanden achterwaarts vervoerd moeten worden. Ruil die maxicosi niet te snel om, gebruik hem waarvoor hij dient, als autostoel. Of investeer in een goede 0+/1 stoel waarin ze tot 4 jaar achterwaarts mee kunnen. Hoe langer hoe beter, echt waar.

Hun benen vinden wel n plekje, Laura (97cm) zit nog steeds achterwaarts, als ze voorwaarts zit (bij opa) klaagt ze dat ze haar beentjes niet kan steunen. Ik heb trouwens ook liever n kind met n gebroken knie dan eentje met n gebroken nek. Maar dat is misschien persoonlijk.

Met een spiegel kan je je kindje(s) nog steeds in het oog houden.

Mijn meisjes zitten beiden achterwaarts

Gebruik je autostoel juist

Het heeft geen zin een baby van 6 maanden al in een groep 1 stoel te zetten, ook al weegt die voldoende. Of je maxicosi/draagbaar autostoeltje fout/niet vast te maken in de auto. Of je 360graden draaibare stoel al veel te vroeg voorwaarts te draaien. Of zelfs je stoelen zo te modifieren dat je kind toch voorwaarts kan met riempjes ipv met stootblok “want dat blok zit zo in de weg”. Dan zijn ze te klein nog om voorwaarts te zitten mevrouw…

Controleer regelmatig de hoofdsteun op de juiste hoogte, de schouderkussentjes, de riemen en de grootte van je kind (waar het hoofd zit zegt veel meer dan het gewicht in veel stoeltjes, dat is meestal nogal ruim gekozen!)

Als je van 1 ding de gebruiksaanwijzing leest, laat het dan aub van je autostoeltje zijn.

Laura in opa’s autostoel met stootblok

Niemand wil dat er iets met zijn/haar kinderen gebeurd, iedereen is ongerust en voorzichtig. Maar er gebeuren zoveel fouten hiermee. Zeker bij die hele kleintjes.

Ze vinden autorijden vaak niet leuk. Hier is het ook vaak gezaag. Dat de riemen te vast zitten, dat ze niet plat wilt, of juist wel, dat haar poep pijn doet, of haar nek, dat ze zelf wil sturen, of los op de achterbank wil zitten. Maar mijn auto rijdt niet als ze niet veilig in hun stoel zitten. Wij gaan ook op de eerstvolgende veilige plek aan de kant als we vermoeden dat er iets niet juist is (het slangenkind heeft een tijdje haar schouders onder de bandjes uit gewurmd). Zelfs in de gietende regen en hoogzwanger stapte ik uit als ik nog maar dacht dat er iets niet klopte.

Wij onderhandelen niet over veiligheid. Als ze op hun 18 een moto willen moeten ze ook een pak aan en een helm op, ook al zal hun haar dan niet meer in de plooi liggen bij aankomst. Dat sta je als ouder toch ook niet toe van zonder te vertrekken?

Meer info is ook te vinden bij VIAS en Kind en Gezin.

Zelfzorg

Zelfzorg

Een modewoord… dat ik wil liefhebben, maar ook n beetje verafschuw.

Ik ging voor mezelf zorgen vanavond, lief voor de 2e of 3e keer sinds juli eentje gaan drinken met collega’s, niet lang, want moe en hoofdpijn. Ik mocht mee, maar wou liever wat rusten, hangen, hersenloze tv op.

Nochtans zien we elkaar weinig, hij werkt meer dan gemiddeld, vooral late shiften. Ik vertrek dus vaak tijdens de ochtendrush of als iedereen nog slaapt, hij komt terug na de avondrush als ik klaarsta om naar bed te gaan. We proberen voor elkaar te zorgen, samen eten als ik thuiswerk, of ik neem verlof (!) op de zeldzame dagen dat hij er wel is, om elkaar te zien. Om mezelf op te laden, want hij is mijn motor.

Dit weekend is hij thuis, een heel weekend, gebeurt ongeveer 1x per maand. Maar zoveel geluk als we hebben mag ik zondag gaan bijzitten op de verkiezingen. Zondag, mijn zelfzorg-dag. De dag waarop ik probeer mee te slapen met de kindjes, de dag waarop er hier meestal niet zoveel gebeurt (alsof er anders veel gebeurt met 2 kleintjes in huis).

Vanavond ging ik dus voor mezelf zorgen, meisjes in bed, was afdoen en planten water geven en met mijn voeten omhoog in de zetel om 20u. Eventueel nog wat was vouwen, maar vooral ook rusten.

Maar 1 onrustige baby, 1 peuter met volle blaas en gekrijs uit 2 tegenover elkaar liggende kamers zorgde ervoor dat het kwart na 9 was voor ik mijn planten kon voorzien van vocht. En toen moest die was nog, en de keuken nog n beetje opgeruimd (want 1 miereninvasie deze week was wel genoeg).

En op het moment dat ik mijn dekentje nam en me wou zetten was de kleinste alweer wakker. Krijsend, in paniek, met snot tot achter haar oren en n rood voorhoofd van tegen haar bed te bonken.

Het is 21u45 als we samen in het grote bed liggen, terwijl ze drinkt kijk ik op YouTube de samenvatting van n serie die ik al wiste van de digicorder wegens geen tijd. Slapen gaat ons mogelijk niet lukken voor lief er is. Ze is veel te overprikkeld, veel te gevoelig. Inslapen met mama ernaast is voor haar geen optie, wegleggen terwijl ze zo wakker is ook niet.

Zelfzorg…. ik lig in bed voor 22u. Verdrietig, om de onrust van mijn kind, om het gemis van mijn lief, om het verloren zijn van mezelf.

In nood kent men zijn vrienden, en na n bevalling ook

In nood kent men zijn vrienden, en na n bevalling ook

Het afgelopen weekend stond de wereld even stil. Een vriend verloor het leven, en liet een lieve vriendin van mij met n kersverse baby achter. Het leven is hard, heel hard, en we kunnen er alleen maar voor elkaar zijn. Elke dag weer opnieuw.

Ook al hoort of ziet ons vriendengroepje elkaar echt niet wekelijks, ik merk toch maar weer wat we aan elkaar hebben. In mooie en in moeilijke tijden!

En toen begon ik na te denken, hoe je na n bevalling toch ook soms schrikt wie iets van zich laat horen en wie niet. We kregen cadeautjes van mensen die ik van haar noch pluim ken, kaartjes van bijna onbekenden die je ooit 1 of 2x goeiedag gezegd hebt. Instagram-onbekenden die je n berichtje sturen om te vragen hoe het gaat. En dan zijn er collega’s waar je jaren intensief mee samengewerkt hebt waar je niets van hoort, familie die je geen proficiat wenst, vrienden die plots niets meer van zich laten horen.

Soms heb je helaas ingrijpende gebeurtenissen nodig om weer te weten waar je staat.

Bedankt aan de mensen die bij ons staan, bedankt dat we op jullie kunnen rekenen!

Mijn doel

Mijn doel

Mijn doel is niet

Om af te vallen

Om iets af te werken

Een vakantie te plannen

Mijn doel is niet

De beste te zijn

Een hoge score te halen

Of graag gezien te worden

Mijn doel is gewoon

Morgen een propere onderbroek aan te hebben

En misschien

Misschien ook mijn tanden te hebben gepoetst…

Tranen

Tranen

En met het wegvloeien van het bier uit het omgevallen flesje vloeiden ook de tranen.

De tranen van overmoed, van woede, van teveel willen en niet kunnen.

De tranen van verdriet, maar evengoed van geluk, van liefde en een ongerust gevoel.

De tranen van teveel en dus ook te weinig graag zien.

De tranen van alles hebben en toch dingen missen.

De tranen van een moeder, van het imperfecte perfecte.

Borstvoeding, niet altijd rozengeur en maneschijn

Borstvoeding, niet altijd rozengeur en maneschijn

Hoewel ik na bijna 2 jaar voeden, afstuderen als vroedvrouw en praktijkervaring in gezinnen lichtjes een “pro” in borstvoeding ben aant worden moest ik de afgelopen maanden toch nog iets nieuws leren. Een niet zo fijn maar wel reeds beschreven fenomeen:

Borstvoedingsagitatie (breastfeeding aversion)

Laura is altijd blijven drinken toen ik zwanger werd. En hoewel ik dacht dat ze zou stoppen (en daar voor vreesde) drinkt ze nu 2,5 maand nadat Emily geboren werd nog steeds. Samen met haar zus (prachtig trouwens dat tandemen!). Er zijn echter momenten dat ik haar enkel van me af wil duwen, dat ik mijn nagels in mijn vel zet om de irritatie te verbijten.

Blijkbaar is dit een gekend “probleem” bij zwangere, voedende moeders of tandemende moeders (in dat laatste geval enkel bij het oudste kind). Het is heel vreemd, ik vind die borstvoeding nog steeds zo gemakkelijk en zo belangrijk. Ik sta nog steeds volledig achter mijn (ons) standpunt van te voeden tot ze zelf niet meer willen, maar ik kan dus uit t niets zo geagiteerd worden dat ik wil krijsen en huilen en slaan als de oudste drinkt. Sinds ongeveer 20 weken in de zwangerschap kreeg ik er last van, alsof er miljoenen mieren over mijn huid lopen, een vreselijk eng gevoel, heel lastig te omschrijven, ik word er helemaal opgefokt van en heb Laura al meermaals van de borst gehaald om haar verdwaasd (huilend) achter te laten, want ik moet vaak echt weg van haar dan.

Het kan dagen wegzijn en dan weer plots in alle hevigheid opduiken. Het is als ze alleen drinkt, maar ook samen met haar zus. Er is geen lijn in te trekken. Het ergste verdwijnt vaak wel eens de toeschietreflex geweest is, maar ook niet altijd. (En ik kan ronduit agressief worden als haar neus verstopt zit en ze snurkt aan de borst op zo’n momenten). En dan de volgende voeding kunnen we weer superlang knuffelen samen zonder problemen.

Nu ik me er wat in ben gaan verdiepen komt het wel regelmatig voor, veel vrouwen stoppen daarom ook met voeden tijdens de zwangerschap, mede door dit probleem.

Wij gingen door en zullen dat blijven doen zolang we nog steeds voedingen hebben waar we beiden van genieten. Als het voor mij echt elke keer met borstvoedingsagitatie gepaard zal gaan zullen we het nog eens herbekijken. Maar voorlopig houden we ons al 23 maand sterk, de WHO-norm binnen handbereik, wat er nog volgt zien we wel, de komende maanden wordt hier sowieso nog wel gevoed.