Waar ik het moeilijk mee heb

Waar ik het moeilijk mee heb

En wat ik soms naar mensen wil roepen (maar niet doe).
Maxicosi’s (of consorten) zijn autostoelen, geen relax, buggy of bed. Ga er niet mee n dagje naar zee/de Meir/het Shopping Center, ze horen in de auto, niet daarbuiten.

Je kind in een zittende houding dwingen voor het dat zelf probeert is NIET positief voor de ontwikkeling, de nek- en rugspieren zijn daar echt nog niet klaar voor.

Datzelfde kind al vaste voeding geven voor het sterk genoeg is om te zitten is ook eigenlijk niet aan te raden, al liggend eten, niet comfortabel, toch? En groot verslikkingsgevaar! Geef het ook geen dingen waar het nog te klein voor is, arme darmpjes. En nee, choco op 4 maanden of ijsjes op 6 maanden zijn nog niet geschikt!

Pas ook op met loopstoeltjes, ze zijn gevaarlijk (er gebeuren echt heel veel ongelukken mee), dwingen je kind in een onnatuurlijke houding voor de heupjes en zorgen ervoor dat het op de tenen leert lopen, wat dus niet goed is!
Maar iedereen voedt zijn kind op zoals hij/zij het zelf wil natuurlijk, dus voel je vooral niet aangevallen, ik vind het alleen soms zo zielig voor die kleintjes die geen stem hebben. Ze worden al zo snel groot, geef ze de kans om te groeien en ontwikkelen, het proces versnellen heeft soms het omgekeerde effect (of geeft miserie achteraf).

Advertenties
Black beast 

Black beast 

Depressies, ze zijn al bijna de helft van mijn leven regelmatig aanwezig geweest in mijn leven. De ene al wat zwaarder dan de andere. Ik wist dus ook al van ver voor ik zwanger werd dat een postnatale depressie (PND) er waarschijnlijk wel bij zou horen.

De eerste weken liepen goed, net toen ik dacht er aan ontsnapt te zijn verscheen er weer een stukje van het grote zwarte beest. “Gelukkig” wist ik dat de meeste PND’s rond 4 maanden na de bevalling opduiken, ik had dus dan al voor de zekerheid terug een afspraak met de psycholoog geboekt. Eigenlijk was het toen nog niet nodig, maar ik ben blijven gaan, en gelukkig maar. 

Ik vecht, deze keer niet enkel voor mezelf maar ook voor haar, voor ons, voor ons als gezin. Ik heb haar lang niet graag kunnen zien, ik hoorde al die moeders maar zeggen “ik hou zoveel van mijn baby” terwijl ik dat absoluut niet had. Ze was er, ze was van mij, ze hoorde bij ons, maar ik bleef het gevoel hebben dat ze gewoon een babysit-kindje was. Eentje dat we wel weer zouden moeten teruggeven. Me hechten aan haar ging moeilijk, en ik weet tot op heden niet of we wel goed gehecht zijn. Ik hoop het, en ik denk het wel, het zou haar heel wat problemen op termijn besparen. Roze wolken, ik geloof er niet in.

Ondertussen zie ik haar wel graag, maar hebben we vaak nog ruzie met elkaar waardoor ik weer twijfel. Het PND-beest is er nog steeds, het is momenteel zelfs behoorlijk groot. De energie is op, maar we moeten blijven doorgaan. Moederen stopt niet, dat stopt nooit. 

Ik ben meester in verstoppen, mijn gewone depressies zijn voor veel mensen verborgen gebleven, dit zal voor velen ook schrikken zijn (maar hier leest toch niemand, ha). Maar we komen er wel uit, ooit.

Zwanger en bevallen – een terugblik

Zwanger en bevallen – een terugblik

Het is bijna een jaar geleden (een jaar! EEN JAAR!!!) dat ik bevallen ben, dus voor er hier verjaardags-herinneringen gaan verschijnen, eerst nog even dit.

Zwanger worden… dat beschreef ik al eens eerder. Het was niet zo romantisch eigenlijk, maar dat had ik diep in mij ergens wel verwacht. Zwanger zijn, dat had ik als een periode van puur genieten gezien. Trots op een kindje dat in me groeide. Maar dat draaide ook een beetje anders uit.

Door omstandigheden moest ik namelijk al op de dag van mijn positieve test op mijn werk vertellen dat ik zwanger was, dag kleine geheimpje van ons alleen, we wisten het zelf amper 2u toen ik mijn teamverantwoordelijke al belde die vrijdagochtend in maart 2016. Geen tijd om alles door te laten dringen, onmiddellijke werkverwijdering. Doordat de collega’s alles zo snel wisten voelden we ons genoodzaakt ook snel onze ouders en lief zijn collega’s op de hoogte te brengen. Mijn Pinterest-ideetjes-map met leuke aankondigingen bleef onaangeroerd, er was nog geen echo, er was nog niets zekerheid, en toch wist eigenlijk al iedereen van dat hoopje cellen in mijn buik.

Bange periode ook, want wat als er nog iets misging? Iedereen was al op de hoogte! We hadden graag gewacht tot de 12-weken echo om het de rest van de familie te vertellen, maar een loslippige grootmoeder had het toen al lang doorverteld bij de bakker. En je weet hoe dat gaat… Op 8-9 weken wist dus iedereen het al. Ik heb het daar tot op heden nog steeds een beetje moeilijk mee. Echt genieten? Dat heb ik lang niet kunnen doen.

Toen ik op net geen 15w de eerste schopjes voelde zei zelfs de gynaecoloog dat dat onmogelijk was, BAM, terug onzeker! Ze was het toch echt hoor. (al was het toen nog “It”). Rond 20 weken gaven mijn heupen en bekken het op, vanaf 28 weken ging ik een beetje dood van de rugpijn. Tot ze ergens rond 36 en halve week besloot zich n beetje te verschuiven en ik weer wat mobieler werd. Nog geen week later was ik bevallen. Dat was dan 4 dagen dat ik echt genoot van mijn dikke buik met baby er in. Moeilijk.

Dat mijn vliezen braken op 37w en 1 dag, dat was huilen. It ging in november geboren worden, niet in oktober. De suikerbonen waren nog niet helemaal klaar, ik moest nog enveloppen schrijven, en vooral, ik moest nog 1 week werken voor mijn verlof begon. Alles moest nog afgerond worden, bevallen stond niet op mijn planning. Maarrrr… geen weg terug, vliezen gebroken is vliezen gebroken, It kwam er aan!

24u waren ze gebroken, in die 24u gingen we naar het ziekenhuis, waar ze ons nog een beetje bang maakten “ja, baby is nog niet ingedaald, navelstreng kan uitzakken, je gaat moeten blijven, ik ga even overleggen”. Kwartier erna: “ja, ga maar naar huis”. It had ook weinig plek, gelukkig kreeg ie de hik die avond toen ik in bed kroop, alsof ze mij toen gerust wou stellen “mama, ik ben er nog”.

Ook daar trouwens weinig geheimhouding, we hadden afgesproken te gaan eten bij mijn ouders, dat moesten we dus afbellen, en liegen kan ik niet, dus toen wisten die het ook. Blij dat mama toch nog mijn benen kwam scheren (haha) en soep is komen brengen, zelf eten maken zag ik nu ook niet zitten daar in mijn onderbroek met handdoek er in.

En dan; om 21u30 kropen we in bed, om 23u15 de eerste wee. Amper 4min later de volgende, en toen een hele storm, bij de 3e wee kon ik alleen nog maar puffen en besloot lief dat we NU naar het ziekenhuis gingen. Ik had eigenlijk best nog graag even thuisgebleven.

Eens aangekomen in het ziekenhuis had ik amper 5cm (ik had smorgens al 3), huilen! Het was ongeveer 1u snachts toen. Dus na 5min monitor (dat kon ik nu echt eens niet verdragen) kroop ik in bad. Om half 3 wou ik een epidurale, zoooot, dit kon ik niet hoor! Bleek ik gewoon al 9cm te hebben ook, haha. Dus ik weer uit bad, want ik moest plassen (discussieer niet met bevallende vrouwen!) en er weer in, want ik wou daar bevallen. Na anderhalf uur persen, mijn lief zijn hand platknijpen, zagen op de vroedvrouw omdat ze warm water op mijn knie liet lopen was ze daar op 24 oktober 2016 om 4u16, EEN MEISJE! It was naar mijn gevoel een jongen, ik heb zeker 5x verwonderd uitgeroepen “een meisje, het is een meisje”. Zalig! (Ik wil best nog eens bevallen)

En dan, Uit bad, die placenta nog er uit krijgen terwijl lief met haar (toen nog naamloos) op zijn borst lag te genieten. Zalig zicht! Over het bloed dat er bij mij nog bij te kijken kwam, daar gaan we het misschien verder niet over hebben, het was veel, heel veel, hoop medicatie in mijn bil/infuus/andere-niet-nader-genoemde-plaatsen, vroedvrouw en gynae die mijn baarmoeder zowat tot moes masseerden en dan plots een baby aan mijn borst, om toch nog dat zetje extra te geven.

Ze was toen al een natuurtalent, onze lieve Laura.

Internationale borstvoedingsweek – waarom wij voor borstvoeding kozen.

Internationale borstvoedingsweek – waarom wij voor borstvoeding kozen.

Ik ben een luie moeder/vrouw. We hebben alledrie voldoende kleren zodat we na 10 dagen vakantie niet zonder ondergoed en T-shirts zitten. Avondeten waar teveel tijd in steekt? Daar begin ik niet aan.

Zo ook met borstvoeding, het is gewoon gemakkelijk. Ik zou het niet hebben zien zitten dagelijks meerdere keren flessen te steriliseren die eerste weken, laat staan dat ik er aan zou denken poeder mee te nemen op uitstap. Net zoals ik nu vergeet groenten/fruit mee te nemen zou ik dan meermaals ergens gestaan hebben zonder eten voor mijn kind. (Qua groenten en fruit: Laura eet stukjes, ik koop gewoon iets ter plaatse of vraag een stuk komkommer ofzo op restaurant voor haar, verhongeren zal ze niet doen). Het feit dat ik altijd en overal eten voor haar heb stelt me ook gerust. Nooit geen stress in de file of op een daguitstap die wat uitloopt, ze kan eten.

Het is ook gewoon het beste, daar mag je rond discussiëren hoeveel je ook wil, mensenmelk is voor mensjes, koemelk voor koetjes. Flesvoeding is niet slecht, anders zouden ze het niet mogen verkopen, maar het is gewoon niet het beste. En ik wil wel het beste voor mijn kind + ik zag het zitten haar dat (lang) te geven. Want ik begrijp dat niet iedereen gemaakt is om haar kind (lang) borstvoeding te geven.

Wat voor mij ook nog een pluspunt is, ik rek haar maagje niet onnodig uit. Ze drinkt wat ze nodig heeft en wordt niet verplicht flessen van meer dan 240ml leeg te krijgen. Ooit al eens bij stilgestaan hoeveel dat is? Voor n klein maagje? Alsof wij 2 liter in 1x zouden drinken. Lijkt me niet comfortabel 3x per dag, maar we doen het wel bij onze baby’s. Wij waken er dus over dat ze nooit te grote hoeveelheden krijgt, ze drinkt dus frequenter dan de meeste baby’s van haar leeftijd, maar dat vind ik niet meer dan logisch. Volwassenen moeten 5x/d eten volgens zovele diëtisten, waarom moet n kind dat supersnel groeit dan ook maar 5x eten? Die mag gerust 7 of 8 of 10x eten, maar in kleine beetjes. Het levert ons soms rare blikken op, maar het voelt voor ons een pak natuurlijker aan.

IMG_0704(Foto: nog geen uur oud en de allereerste keer aan de borst)

Of er dan geen nadelen zijn? Natuurlijk! Na 4 borstontstekingen op 1 maand tijd had ik het ook wel even gehad, koorts tot 40C en borsten als bakstenen, dat was allerminst grappig, en ik heb hard getwijfeld om te stoppen toen. Ook kolven is niet altijd zo charmant, het moet natuurlijk, maar het vraagt wel wat geregel op het werk (en weer n extra zak mee op de trein). Ik ben “gezegend” met het vermogen veel te kunnen kolven, maar bij veel vrouwen loopt het hier mis (gezegend is niet het goede woord, ik heb enorme overproductie, wat meteen ook de reden van al die borstontstekingen is. Ik moet er continu over waken dat mijn productie in evenwicht blijft of ik zit weer met harde plekken en heel veel pijn. Te veel aanleggen/kolven is dus niet goed, te weinig ook niet. Het is n dun lijntje maar ik heb voorlopig de balans gevonden). Ook is het gewoon heel lastig om haar eens ergens achter te laten, er moet altijd voldoende melk meegegeven worden en ergens gaan slapen durven we dus ook nog niet aan. Meestal slaapt ze door nu (na 9 maanden om de 2u eten), maar er zijn dagen en nachten dat ze niet van de borst af te krijgen is. Dan ga ik er ook gewoon van uit dat ze het nodig heeft, ze kan niet zeggen wat er scheelt dus als ze rustig wordt van nabijheid gunnen we haar dat gewoon.

Hoe lang ze nog de borst krijgt zal er vanaf hangen hoe lang zij wil drinken. Liefst halen we de WHO-norm van 2 jaar, maar als dat langer/korter is is dat ook zo. Er is tenslotte ook nog bijna 10 liter in de diepvries, we komen nog wel even toe!

 

Het prille begin

Het prille begin

Zwanger worden. Het was iets waar ik sinds mijn 18 naar uitkeek. En waar ik de laatste jaren enkel maar hopelozer en hopelozer naar verlangde. 

Ik was jaloers op iedere zwangere, ik negeerde mensen, huilde (niet zo) stiekem als er weer iemand blij nieuw vertelde en blokkeerde mensen op Facebook bij weer de zoveelste echo/babyfoto. Uiteindelijk was het zelfs 1 van de grote redenen waarom Facebook hier de vuilbak in ging, ik kon het niet meer.

Maar het moment was nooit daar, toen ik eindelijk richting een concreet moment kwam om er alleen aan te beginnen werd mijn beste vriend het lief, en schoof alles juist nog n beetje verder op (maar het was het waard!)

Al sinds langere tijd spookte het door mijn hoofd dat zwanger worden niet vanzelf ging gaan, geen idee van waar dat gevoel kwam. De eerste maanden na het stoppen met de Nuvaring was er ook geen vuiltje aan de lucht, redelijk normale cyclussen met een eisprong. Maar net als we echt gericht gingen proberen niets meer. Geen ei, geen bloedingen, geen baby.

Eigenlijk wist ik toen al wat er scheelde, er vielen een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Het onverklaarbaar bijkomen, die paar extra zwarte haren die opdoken,… PCOS! Werd ook mooi bevestigd door de echo bij mijn supergynaecoloog.

Hij zette me onmiddellijk op medicatie om alles weer in gang te steken en al na de 2e poging met Clomid en Pregnyl hadden we een positieve test in handen. Een novemberkind, alsof het zo moest zijn. Ik besef nog steeds dat we ontzettend veel geluk hebben gehad, dat 2 maanden medicatie echt weinig is, en daar kus ik mijn beide handen voor. 

We zien wat de toekomst geeft, een tweede baby staat nu nog niet op de planning en wie weet wat heeft mijn lichaam tegen dan weer in petto!

Bullet Journal

Bullet Journal

Het wordt alsmaar populairder, het starten van een Bullet Journal (of BuJo), en ook ik waagde me er aan.

Reeds langere tijd speelde het idee maar vorige maand begon ik dan ook echt. Eerst in een oude atoma-schrift (het idee van midden in een maand te beginnen… Nee 😄) en ondertussen in een echte Leuchtturm1917. Niet dat dat moet, eender welke schrift kan dienen, maar ik had toch wel graag een “Dotted journal” (geen lijntjes of ruitjes maar een raster van puntjes om je op te baseren)

Wat staat er nu zo allemaal in?

Allereerst natuurlijk de index en de “key”-pagina, dan heb ik een jaaroverzicht met verjaardagen en feestdagen gemaakt.

Per maand maak ik voorlopig een maandoverzicht, een huishoudelijke taken-lijst, een lijst met de shiften van mijn lief en een overzicht van hoeveel melk ik kolfde en hoeveel melk er gedronken werd door L. op de crèche.

Erna volgen dan mijn weekoverzichten, die ik ongeveer telkens woensdag maak voor de week erna. Elke week ziet er nog n beetje anders uit, ik zoek nog naar de juiste configuratie, maar ben al bij al al tevreden van wat ik nu heb.

Natuurlijk staan er ook lijstjes in, 1 van de redenen voor mij om ermee te starten. Ik hou van lijstjes. Ik heb nog heel wat ideeen om uit te werken, maar voorlopig blijft alles nogal basic, zo creatief ben ik nu ook weer niet.

Alle extra tips, ervaringen of ideeën zijn natuurlijk steeds welkom!

Hier zijn we weer

Hier zijn we weer

Dik anderhalf jaar geleden dat ik hier nog iets schreef blijkbaar… Meestal was dat een goed teken, ik kwam hier vaak alleen maar als het echt echt echt niet meer goed met me ging.

Maar kijk, op anderhalf jaar tijd is er heel wat veranderd in mijn/ons leven, ik werd zwanger, ik rolde in een andere job, ik beviel, ik was 6 maanden thuis, ik startte wat creatieve dingen (of probeer dat toch) en ik heb soms toch nood om ook wat leuke dingen te delen met de wereld.

Ik ga het dus n beetje aankijken maar hoop hier regelmatig wat te kunnen komen delen, dingen die vroeger misschien op Facebook verschenen, en die ik toch ergens kwijt wil.

Bij deze blaas ik dus weer n beetje nieuwe energie in deze blog, iets positievere hopelijk dan voorheen. Ik twijfelde lang of het hier nog wel hoorde, maar alle voorbije blogberichten zijn nu ook eenmaal Nathalie, en geen geheim!

image